Nie wiem, czy na mapie Polski istnieje równie piękny i fascynujący region jak Karkonosze. Krążące tam legendy, głównie o Duchu Gór, Karkonoszu, tworzą tajemniczą atmosferę i dodają uroku i tak już magicznym górom. Dlatego wcale mnie nie dziwi, że Aleksandra Seliga postanowiła osadzić w tym regionie fabułę swojej nowej książki, Klątwy siódmej córki.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Cassandry Clare, czyli Strażnikiem miecza, okazało się naprawdę udane. Dlatego też, dzięki uprzejmości wydawnictwa Zysk i S-ka mogłam od razu sięgnąć po kontynuację przygód Lin Caster i Kela Sarena.

Debiuty bywają różne – raz lepsze, a raz gorsze. Jednak znaleźć debiut, do którego nie można się przyczepić i który kradnie serce po pierwszych kilku stronach, to jak wygrać szóstkę w totka. I takie szczęście spotkało mnie, gdy w moje ręce trafił Utajony Front Objazdowy Lucyny Grad.

O Cassandrze Clare i jej twórczości słyszałam już od dawna, a to za sprawą serii Dary Anioła. Ba, nawet film obejrzałam. Po książki jednak do tej pory nie sięgnęłam, za to zdecydowałam się na lekturę jej nowej serii, czyli Kronik Castellane, i pierwszego tomu – Strażnika Miecza.

Odnoszę wrażenie, że ostatnie lata to wielki triumf azjatyckiej fantastyki na naszym rynku. Wystarczy wspomnieć tytuły wydawane przez wydawnictwo Vesper, jak Miecz Kaigenu W. L. Wang, czy te od Fabryki Słów (chociażby Ta, która stała się słońcem autorstwa Shelley Parker Chan). Zatem nic dziwnego, że i Dom Wydawniczy Rebis postanowił dołączyć do tego grona i po wydaniu trylogii Dziedzictwo Krwi Amélie Wen Zhao, zdecydował się wypuścić na nasz rynek dylogię Pieśń Ostatniego Królestwa.

Kryminały retro to nie do końca moja branża, ale ufam wydawnictwu PulpBooks na tyle, że postanowiłam się skusić na lekturę Psów gończych Joanny Ufnalskiej. Dostałam kawał solidnej rozrywki i kryminalnej intrygi z dodatkiem Łodzi z okresu międzywojnia.

Kiedy cztery obecnie najbardziej rozpoznawalne nazwiska polskiej fantastyki jednoczą siły i przygotowują zbiór opowiadań z okazji świąt, to jest to dla mnie absolutny must have do przeczytania. Tym bardziej, że indywidualnie bardzo lubię twórczość każdej z autorek, więc musiałam się przekonać, jak sobie radzą też w krótkiej formie.

Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, czy na polskiej scenie literackiej pojawi się następca naszego noblisty, Henryka Sienkiewicza, to właśnie rozwiewam wasze wątpliwości. Bo oto przedstawiam wam Pawła Rzewuskiego i jego Krzywdę, znakomicie podtrzymującą literacką tradycję sienkiewiczowskiej Trylogii.